Dni stają się coraz cieplejsze, ulegamy złudnej nadziei, że nagle wszystko stanie się łatwiejsze. Ale kiedy jak nie wiosną? Przecież najlepszy to czas, by snuć plany i marzenia. Kiedy jak nie teraz? skoro przyroda porozumiewawczo mruga do nas okiem, roztaczając
Zapewne do takiego spotkania doszło, podejrzewam, że może nie raz, nie dwa. Wprawdzie Pierwszy od Drugiego starszy był o 31 lat, to przecież różnica jednego pokolenia nie mogła być przeszkodą, ba – wręcz mogło to stanowić ułatwienie, otwierać ciekawe możliwości
Pierwszy raz w to miejsce trafiłem w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. Zapadał wieczór. Podjechałem z Kolegą rowerem. Zmierzaliśmy w kierunku Kalwarii Pacławskiej i postanowiliśmy w rejonie Haczowa zatrzymać się na nocleg. Już wówczas bryła świątyni wywarła na mnie ogromne wrażenie.
,,Bóg wybacza zawsze, człowiek czasami, a natura nie wybacza nigdy” Naturalne rytmy przyrody wpisane są w nasze codzienne życie, pewnego wahadła czasu nie sposób zmienić. Żyjąc w zgodzie z rytmami przyrody wiemy, że i w zimnie i przemijaniu jest wiele ludzkiej,
Filip Melanchton – XVI wieczny reformator religijny i najbliższy współpracownik Marcina Lutra, wypowiedział takie słowa: ,,jest wiele rzeczy, których namalować nie sposób, choć można o nich mówić słowami”. Są miejsca, które jakby wymykają się… wszelkim zasadom, logice, ludzkiej wyrażalności… Bo jak
[edgtf_blockquote text=",,Talent rodzi się razem z nami, ale wpływ otoczenia kształtuje go, rozwija albo tłumi”. Helena Modrzejewska " title_tag="h2" width=""] Powracam wspomnieniami do lat wczesnego dzieciństwa kiedy wylegiwałem się na dużym dywanie. Mama wówczas rozkładała na nim pokaźne arkusze szarego papieru,
Rozpoczyna się kolejny rok. Wspominam ten okres z dziecięcych lat, kiedy pojawiał się w domu nowy kalendarz. Najczęściej był to kalendarz w formie wydzieranych kartek. A każda z nich kryła w sobie mnóstwo tajemnic. Jeden dzień i przypisana nowa kartka,
Za kilka godzin Wigilia… już za chwilę Boże Narodzenie… W swoich wędrówkach lubię zaglądać, zatrzymywać się w kościołach. W miejscach tych czuję się dobrze. By przysiąść, zatopić się w myślach, porozmawiać… By spróbować przywołać ducha dawnych mieszkańców, usłyszeć cień modlitw. Wprawdzie w
Bardzo lubię architekturę drewnianą. Zapach drewna. Jego ciepło. Niepowtarzalność. Wsiadam więc czasem do samochodu i włóczę się po zapomnianych drogach, czy wydeptanych ścieżkach przez podobnych do mnie 😉 Krańce naszego Kraju, to znakomite rejony do takich eskapad. Czy to Beskid Niski, czy
,,Tradycja jest jak lustro, w którym odbijają się wieki. Tradycja jest jak drzewo, które korzeniami swymi sięga głęboko w grunt rodzimy. Zdarzało się nieraz, że konary tego drzewa uschły, a pień poorany zmarszczkami starości przez wiele lat nie zdradzał utajonego
