Szacunek, życzliwość, serdeczność. Bratnia – przyjacielska dłoń. Więź. Jakże często wspominałem, przemycałem drobiazgi. Bo taką w danej chwili odczuwałem potrzebę. Bo choć słowem, na odległość pragnąłem wyrazić to co we mnie, czystą wdzięczność, podziękowanie. Bo warto. Bo tak powinien wyglądać świat.
,,Nagle jakiś szum, jakiś hałas słychać w bóżnicy. Świątynia wypełnia się mężczyznami, gwarem i upałem. Wszyscy tłoczą się wokół chazana, ciężka kotara nareszcie się podnosi. Zapada cisza; czyżby powietrze zastygło? Słychać tylko szum modlitewnych szali. Mężczyźni podchodzą tłumnie do Arki
Raptem przed tygodniem, znalazłem się w niezwykłym miejscu. Stary, opuszczony drewniany dom, figlarne i chytre sztachety, pochylające się ku sobie, jakby chciały obmówić przechodnia
,,Urządzanie uczty wielkanocnej zwanej ,,Święconym” wywodzi się z prastarych obiat ku czci zmarłych, ale już od kilku wieków zwyczaj ten zatracił swój sakralny charakter. Jeszcze w początkach XVI wieku Święcone w Polsce było nader skromne, a składało się – jak świadczy
,,Ktokolwiek nosi cicit na swoim ubraniu, tefilin na swoim ciele i ma na swoich drzwiach mezuzę, ten niełatwo zgrzeszy” – tak powiada stara mądrość Talmudu. Judaizm pozostaje zawsze wierny trzem symbolom: mezuzie, tefilinowi i cicit. Są to znaki przypomnienia na domu,
Czyli rzecz o niebiańskiej buchalterii, ale nie tylko. Bo czy jest ktoś wśród Was, kto nie słyszał przypowieści o pieniądzach i skarbonie? O wdowim groszu wrzuconym do skrzynki ofiarnej? O połyskujących złotych monetach bogaczy i zwyczajnym, małym pieniążku wdowy? Oczywiście, tam wysoko,
,,Nad Bieliczną trawa aż po pas, Nad Bieliczną Lackowa stoi w chmurach, Nad Bieliczną rosną lasy pełne malin i borówek, Nad Bieliczną płacze dobry Bóg. A w Bielicznej tylko cerkiew ukryta W kępie drzew jak w zielonym kożuchu. W środku krzyczą świętokradcze napisy na ścianach, Poprzez sufit
,,Groby to najmądrzejsza księga. Nie dowiesz się od żywych, co dowiesz się od umarłych. Przejdź się po wsi, co się dowiesz? O, w garstce byś to wszystko zmieścił. A pogadaj z grobami. Niby żył, umarł, świeć Panie nad jego duszą.
To już siódmy odcinek. Kolejne spotkanie. Wspomnienie sierpniowych dni. Rumunia. Jej niezwykłość, ciepło, serdeczność. Od lat marzyłem o tym kierunku. By zobaczyć, poczuć, dotknąć. Dla kogoś kto ukochał drewno, kierunek ten wydaje się naturalny, zwyczajny, oczywisty. Nie budzący wątpliwości. Bo
Zazwyczaj taki przelicznik przemawia do wyobraźni, choć czasy zmieniają się gwałtownie i zaskoczeniem dla mnie nie będzie jeśli za kilka lat ktoś nie będzie posiadać wiedzy ile to ten hektar wynosi lub skąd się bierze :-) Dla nich więc przypomnienie, 1
