gdzie\u015b na ko\u0144cu \u015bwiata,<\/em><\/p>\n szukasz w miejscach<\/em><\/p>\n gdzie go nie ma i nie b\u0119dzie<\/em><\/p>\n <\/p>\n Cz\u0119sto bywa tak,<\/em><\/p>\n \u017ce blisko ciebie jest,<\/em><\/p>\n ty przechodzisz<\/em><\/p>\n oboj\u0119tnie<\/em><\/p>\n <\/p>\n Szcz\u0119\u015bcie<\/em><\/p>\n tak blisko nieraz,<\/em><\/p>\n wystarczy d\u0142o\u0144 wyci\u0105gn\u0105\u0107<\/em><\/p>\n dotkn\u0105\u0107<\/em><\/p>\n <\/p>\n Szcz\u0119\u015bcie<\/em><\/p>\n ulotne tak,<\/em><\/p>\n nawet nie wiesz,<\/em><\/p>\n \u017ce to ono<\/em><\/p>\n <\/p>\n I idziesz po\u015br\u00f3d burz,<\/em><\/p>\n potykasz si\u0119, idziesz dalej,<\/em><\/p>\n szcz\u0119\u015bcie jak ranna mg\u0142a<\/em><\/p>\n znika<\/em><\/p>\n <\/p>\n I znowu szukasz go,<\/em><\/p>\n znajdujesz, szukasz dalej,<\/em><\/p>\n szcz\u0119\u015bcie jak ranna mg\u0142a<\/em><\/p>\n znika<\/em><\/p>\n kiedy s\u0142o\u0144ce wstaje<\/em><\/p>\n <\/p>\n Dla ka\u017cdego s\u0142owo to znaczy co\u015b innego… ilu ludzi, tyle interpretacji, obja\u015bnie\u0144, g\u0142os\u00f3w… Tak bardzo przez ka\u017cdego wygl\u0105dane… a jak\u017ce ulotne, przemijaj\u0105ce, niepewne…<\/p>\n ,,O szcz\u0119\u015bciu m\u00f3wi\u0142em. \u017be szcz\u0119\u015bcia trzeba szuka\u0107 w sobie, a nie naoko\u0142o. \u017be nikt go cz\u0142owiekowi nie da, jak sam sobie go nie da. \u017be szcz\u0119\u015bcie jest nieraz bliziutko, mo\u017ce w tej ubogiej izbie, gdzie si\u0119 ca\u0142e \u017cycie \u017cyje, a ludzie B\u00f3g wie gdzie go szukaj\u0105. \u017be niekt\u00f3rzy w s\u0142awie i bogactwie go szukaj\u0105, ale na s\u0142aw\u0119 i bogactwo nie ka\u017cdego sta\u0107, a szcz\u0119\u015bcie jest jak woda i ka\u017cdemu chce si\u0119 pi\u0107. \u017be nieraz jest go wi\u0119cej w jednym dobrym s\u0142owie ni\u017c w ca\u0142ym d\u0142ugim \u017cyciu.”<\/em> Prosta mowa, zwyczajne s\u0142owa, prawda o ludzkiej egzystencji… Pisarz, Pan Wies\u0142aw My\u015bliwski zapewne go dotyka, do\u015bwiadcza od lat…<\/p>\n Inna Pisarka, Pani Agnieszka Osiecka, przybli\u017ca i uzmys\u0142awia, \u017ce ,,Szcz\u0119\u015bcie to jest rado\u015b\u0107 powtarzania. Je\u015bli kto\u015b stan\u0105\u0142 nad ranem w porcie, spojrza\u0142 w morze i zobaczy\u0142 nagle jak niebo p\u0119ka i ze stalowej jamy wynurza si\u0119 rdzawa kreska – jak w rozpalonym piecu – to znaczy… no w\u0142a\u015bnie, to nic nie znaczy. Bo ten, kto znalaz\u0142 tam si\u0119 jeden jedyny raz i si\u0119 ucieszy\u0142 raz szale\u0144czo, to nie jest jeszcze cz\u0142owiek szcz\u0119\u015bliwy. To jest cz\u0142owiek, kt\u00f3remu si\u0119 co\u015b uda\u0142o. (…) Ale cz\u0142owiek, kt\u00f3ry chodzi na brzeg codziennie i za ka\u017cdym razem jest ol\u015bniony, to jest to cz\u0142owiek szcz\u0119\u015bliwy”<\/em><\/p>\n By\u0142 to wtorek, 9 kwietnia… dzie\u0144 jak co dzie\u0144. Zapuka\u0142em do pewnych drzwi. Tu\u017c nieopodal domu. W\u00f3wczas zamieni\u0142em jedynie kilka zda\u0144. Prostych s\u0142\u00f3w. Spotykamy sytuacje, kt\u00f3re u\u0142o\u017cone s\u0105 w nas czasem od dawna. Pokornie czekaj\u0105 na sw\u0105 kontynuacj\u0119, dopowiedzenie, powr\u00f3t… Nast\u0105pi\u0142 on po tygodniu. Ci\u0105g dalszy rozpocz\u0119tej my\u015bli. \u017bywi\u0142em w\u00f3wczas g\u0142\u0119bokie przekonanie, \u017ce jest to miejsce o kt\u00f3rym tyle my\u015bla\u0142em, czeka\u0142em na nie, poszukiwa\u0142em. To by\u0142 prawdziwy Dar. Jeszcze ,,ukryty” przed wzrokiem ale wyczuwa\u0142em go ka\u017cdym innym zmys\u0142em. Tak trudno czasem zdefiniowa\u0107 uczucia, przeczucia, domys\u0142y.<\/p>\n Raptem kilka dni wcze\u015bniej redagowa\u0142em kolejn\u0105 ,,kartk\u0119 z kalendarza” – (kwietniow\u0105 w\u0142a\u015bnie) – napisa\u0142em w niej, jak bardzo czwarty miesi\u0105c roku jest ,,m\u00f3j”. Tyle ich ju\u017c, tyle w nich…<\/p>\n Tak jak i tegoroczny. Jak w s\u0142owach Agnieszki Osieckiej. Stan\u0105\u0142em pewnego dnia ,,nad ranem w porcie” a p\u00f3\u017aniej ju\u017c tylko do niego powraca\u0142em. Dzie\u0144 bez moich odwiedzin by\u0142 jaki\u015b dla mnie bezbarwny, p\u0142ytki, szary. Wygl\u0105da\u0142em z ut\u0119sknieniem okazji, przychodzi\u0142em czasem by jedynie BY\u0106. By milcze\u0107 i wpatrywa\u0107 si\u0119 w oczy. Ju\u017c nie poszukiwa\u0142em, ju\u017c wiedzia\u0142em, \u017ce znalaz\u0142em.<\/p>\n Otrzyma\u0142em przed laty w prezencie pewn\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119. Autorem jest lekarz psychiatra ze szpitala \u015awi\u0119tej Anny w Pary\u017cu – Christophe Andre. Tytu\u0142 ksi\u0105\u017cki: ,,I nie zapomnij by\u0107 szcz\u0119\u015bliwy”<\/p>\n ,,Nie b\u00f3j si\u0119 by\u0107 szcz\u0119\u015bliwy.<\/em><\/p>\n Nie niepok\u00f3j si\u0119 o to, czy twoje szcz\u0119\u015bcie nie sko\u0144czy si\u0119 pewnego dnia: sko\u0144czy si\u0119.<\/em><\/p>\n Ale nie tra\u0107 nadziei: powr\u00f3ci, zawsze.<\/em><\/p>\n Nie niepok\u00f3j si\u0119 wi\u0119c i smakuj ka\u017cd\u0105 chwil\u0119 twojego \u017cycia.<\/em><\/p>\n U\u015bmiechaj si\u0119, r\u00f3b co w twojej mocy, a przede wszystkim:<\/em><\/p>\n nie zapomnij by\u0107 szcz\u0119\u015bliwy”<\/em><\/p>\n <\/p>\n ,,Przydarzy\u0142o mi si\u0119 to, kilka lat temu, w dniu moich urodzin, gdy s\u0142ucha\u0142em, jak jedna z moich c\u00f3rek czyta mi wiersz Maurice’a Careme’a po\u015bwi\u0119cony ojcom. Moje c\u00f3rki by\u0142y bardzo zaskoczone: ,,Tatusiu ty p\u0142aczesz?!”. Widzia\u0142y to chyba po raz pierwszy. No tak, musia\u0142em przyzna\u0107, \u017ce wzruszy\u0142em si\u0119 do \u0142ez. Kiedy\u015b robi\u0142bym co w mojej mocy, \u017ceby nie p\u0142aka\u0107. Teraz czyni\u0142em tylko umiarkowane wysi\u0142ki, tyle tylko, by nie zala\u0107 si\u0119 \u0142zami. Ale nie po to by je ukry\u0107. Zachowa\u0142em cz\u0119\u015b\u0107 energii, by po prostu zaakceptowa\u0107 i smakowa\u0107 swoje szcz\u0119\u015bcie: \u017ce mog\u0119 p\u0142aka\u0107 z powodu tej chwili czystego szcz\u0119\u015bcia, kt\u00f3re prze\u017cywam. Zastanawiaj\u0105c si\u0119 nad tym p\u00f3\u017aniej, zada\u0142em sobie pytanie, czy nie jest to w\u0142a\u015bnie prawdziwy smak szcz\u0119\u015bcia: ten, kt\u00f3ry znajduje si\u0119 w naszych \u0142zach rado\u015bci, kiedy szcz\u0119\u015bcie wylewa si\u0119 z nas, a my to akceptujemy, odpuszczamy. S\u0105 wtedy powody do p\u0142aczu: te szcz\u0119\u015bliwe chwile nie b\u0119d\u0105 trwa\u0142y wiecznie, znikn\u0105. Ale nie ma powodu, by przesta\u0107 by\u0107 szcz\u0119\u015bliwym: s\u0105 tutaj, a my je w\u0142a\u015bnie prze\u017cywamy. \u0141zy jako najczystszy i najbardziej przenikliwy wyraz naszego wielkiego szcz\u0119\u015bcia.”<\/em><\/p>\n Jedynie 261 krok\u00f3w od domu. Codziennie z ogromn\u0105 rado\u015bci\u0105 pod\u0105\u017cam t\u0105 swoj\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105. By z u\u015bmiechem otwiera\u0107 drzwi, by spogl\u0105da\u0107 w niesamowite oczy dzieci. By sprawia\u0107 i Im rado\u015b\u0107. Nie ukrywam, ile razy siedz\u0105c wieczorem w swoim studio, wpatruj\u0105c si\u0119 w oczy na monitorze, wzruszenie wyciska \u0142zy… \u0142zy prawdziwego szcz\u0119\u015bcia. Fotograf spogl\u0105da inaczej. Wiem bowiem, jak trudno wydoby\u0107 prawdziw\u0105 dusz\u0119 fotografowanej osoby. Kiedy u\u0142amek sekundy decyduje by spotka\u0107 b\u0142ysk w oku. By uchwyci\u0107 prawd\u0119, szczero\u015b\u0107, pi\u0119kno. Trzymaj\u0105c aparat w d\u0142oni, spogl\u0105daj\u0105c przez wizjer, nie mo\u017cna zatraci\u0107 skupienia, koncentracji. Nawet kiedy w mgnieniu oddzielonym przez soczewki chwytam to ,,co\u015b”. Ale ju\u017c wieczorem, w ciszy, przy d\u017awi\u0119kach muzyki p\u0142yn\u0105cej z g\u0142o\u015bnik\u00f3w, mam komfort. ,,Szcz\u0119\u015bcie wylewa si\u0119” samoistnie.<\/p>\n Grudzie\u0144 to czas \u017cyczliwo\u015bci, dobra, mi\u0142o\u015bci. To czas \u017cycze\u0144, serdecznej rozmowy. Pragn\u0119 by dzieli\u0107 z Wami rado\u015b\u0107 i szcz\u0119\u015bcie. Poprzez Oczy Dzieci. Wiele z nich nie potrafi wyrazi\u0107 tego co w nich, nawet prostym s\u0142owem. Wiele nie potrafi nawet \u017cadnym gestem. Mam g\u0142\u0119bok\u0105 nadziej\u0119, \u017ce u\u015bmiechem oczu Dzi\u0119kuj\u0105 za codzienn\u0105 opiek\u0119, po\u015bwi\u0119cenie, trud, oddanie, kt\u00f3rego do\u015bwiadczaj\u0105 nierzadko nie rozumiej\u0105c w pe\u0142ni istoty. Dla mnie Ich u\u015bmiech, nawet skromny, delikatny, niepozorny, nik\u0142y to prawdziwy ,,list wdzi\u0119czno\u015bci”. Jestem przekonany, \u017ce dla wielu z nas, to najpi\u0119kniejszy prezent jaki otrzymamy pod tegoroczn\u0105 choink\u0105. Kiedy mo\u017cemy poczu\u0107 powi\u0105zania mi\u0119dzy w\u0142asnym oddechem a \u017cyczliwo\u015bci\u0105 otrzymywan\u0105 lub dawan\u0105. Tak jak g\u0142osi\u0142a Matka Teresa w jednym z wywiad\u00f3w: ,,To proste, wdycha\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107, wydycha\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107”<\/em>. Proste punkty odniesienia, kt\u00f3re wzbudzaj\u0105 rado\u015b\u0107 i szcz\u0119\u015bcie.<\/p>\n Post ten, to i m\u00f3j skromny List Wdzi\u0119czno\u015bci. \u017be ten kwietniowy ,,port” nie by\u0142 jedynie czystym zbiegiem okoliczno\u015bci. Przypadkiem. \u017be co\u015b si\u0119 jedynie ”uda\u0142o” jednorazowo. Ale, \u017ce codziennie jest mi dane pod\u0105\u017ca\u0107, do\u015bwiadcza\u0107, odczuwa\u0107, otrzymywa\u0107…<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Droga ku szcz\u0119\u015bciu to droga biegn\u0105ca w g\u00f3r\u0119:<\/em><\/p>\n Niekt\u00f3rzy wol\u0105 si\u0119 nie m\u0119czy\u0107 i podziwia\u0107 j\u0105 z daleka.<\/em><\/p>\n <\/p>\n Szcz\u0119\u015bcie nie jest p\u0142ytkie,<\/em><\/p>\n Jest jednak lekkie.<\/em><\/p>\n Jak wiatr, u\u015bmiechy, pieszczoty…<\/em><\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n I nic to, \u017ce szcz\u0119\u015bcie to tylko emocja? Przemija i znika?<\/p>\n Ka\u017cdy z nas musi przywraca\u0107 je co dzie\u0144 do \u017cycia. Jutrzejszym rankiem odlicz\u0119 kolejne 261 krok\u00f3w. Z rado\u015bci\u0105. Wiem, \u017ce tam je spotkam. I ponownie b\u0119d\u0119 ,,ol\u015bniony”. To prawdziwy ,,Ukryty Dar” \ud83d\ude09 Bo przecie\u017c ,,Szcz\u0119\u015bcie to jest rado\u015b\u0107 powtarzania”<\/em><\/p>\n <\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/naskrajukraju.pl\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/2.jpg\")
<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n