,,O mil\u0119 od stolicy sta\u0142 stary dw\u00f3r o grubych murach, wie\u017cach i z\u0119batych szczytach. Mieszka\u0142a tu, ale tylko latem, arystokracja, bogaci pa\u0144stwo. Dw\u00f3r ten by\u0142 najmo\u017cniejszy i naj\u0142adniejszy ze wszystkich dwor\u00f3w, jakie posiadali. Z zewn\u0105trz by\u0142 jak nowy, a wewn\u0105trz przytulny i wygodny. Herb wykuty by\u0142 z kamienia nad bram\u0105, dooko\u0142a herbu i wykusza pi\u0119\u0142y si\u0119 pi\u0119kne r\u00f3\u017ce, przed zamkiem rozpo\u015bciera\u0142 si\u0119 kobierzec marmurowy, ros\u0142y tam czerwone i bia\u0142e g\u0142ogi i rzadkie kwiaty, hodowane nawet poza cieplarni\u0105.<\/em><\/p>\n Pa\u0144stwo mieli dzielnego ogrodnika. Ogr\u00f3d kwiatowy, sad i ogr\u00f3d warzywny by\u0142y tak pi\u0119kne, \u017ce rozkosz\u0105 by\u0142o na nie patrze\u0107. Z tymi ogrodami graniczy\u0142y resztki starego, zamkowego ogrodu z bukszpanowymi \u017cywop\u0142otami, kt\u00f3re by\u0142y strzy\u017cone w kszta\u0142cie koron i piramid. Za nimi ros\u0142y dwa pot\u0119\u017cne drzewa, prawie zawsze bezlistne, a tak g\u0119sto osadzone ptasimi gniazdami, \u017ce robi\u0142o to wra\u017cenie grudek b\u0142ota, naniesionych przez wiatr, czy straszn\u0105 ulew\u0119. Ale ka\u017cda taka grudka to by\u0142o ptasie gniazdo. Od niepami\u0119tnych czas\u00f3w gnie\u017adzi\u0142y si\u0119 tu kruki, wrony. By\u0142a to ca\u0142a ptasia wioska, ptaki panowa\u0142y tutaj, to one by\u0142y tu dziedzicami, najstarszym, osiad\u0142ym rodem, w\u0142a\u015bciwymi panami dworu. Nikt z istot chodz\u0105cych po ziemi nic ich nie obchodzi\u0142. Ptaki tolerowa\u0142y tych kr\u0119c\u0105cych si\u0119 w dole ludzi, mimo \u017ce od czasu do czasu rozlega\u0142 si\u0119 wystrza\u0142 i dreszcz przechodzi\u0142 przez ca\u0142\u0105 gromad\u0119 i ka\u017cdy ptak, ulatuj\u0105c przera\u017cony w g\u00f3r\u0119, wo\u0142a\u0142: „kra-kra!”<\/em> Ogrodnik zna\u0142 bardzo dobrze handlarza owoc\u00f3w, gdy\u017c w\u0142a\u015bnie jemu sprzedawa\u0142 zbywaj\u0105ce owoce z ogrodu swoich pa\u0144stwa.\u00a0<\/em> Par\u0119 razy na tydzie\u0144 przynosi\u0142 ogrodnik do pokoj\u00f3w \u015bwie\u017ce kwiaty, kt\u00f3re uk\u0142ada\u0142 z niezwyk\u0142ym smakiem; kolory dzi\u0119ki zr\u0119cznym zestawieniom ukazywa\u0142y si\u0119 jak gdyby w innym \u015bwietle.<\/em> I tak te\u017c si\u0119 sta\u0142o.\u00a0<\/em> \u0141opian r\u00f3s\u0142 na suchym gruncie, ale ni\u017cej w wilgotnej ziemi r\u00f3s\u0142 r\u00f3wnie\u017c pogardzony podbia\u0142, kt\u00f3rego wielki krzak i wielkie li\u015bcie tak malowniczo wygl\u0105daj\u0105.<\/em><\/p>\n Przeflancowana z pola do ogrodu wysoka drzewina, nabita niezliczonymi kwiatami, wynios\u0142a si\u0119 w g\u00f3r\u0119 jak pot\u0119\u017cny wieloramienny \u015bwiecznik. Ros\u0142y tu: macierzanka, konwalie, dzika kalina i tr\u00f3jlistna delikatna koniczyna. By\u0142 to wspania\u0142y widok. Na przodzie ros\u0142y, przymocowane do drutu ca\u0142ymi rz\u0119dami, ma\u0142e grusze przeflancowane z francuskiej ziemi; ogrzewane przez s\u0142o\u0144ce i piel\u0119gnowane, wyda\u0142y wkr\u00f3tce, wielkie i soczyste owoce, takie same jak w kraju, z kt\u00f3rego pochodzi\u0142y.\u00a0<\/em><\/p>\n Na miejscu dw\u00f3ch starych, bezlistnych drzew postawiono wysoki s\u0142up, dooko\u0142a kt\u00f3rego latem i jesieni\u0105 wi\u0142y si\u0119 ga\u0142\u0105zki chmielu ze swymi wonnymi, kulistymi kwiatami; ale zim\u0105 starym zwyczajem zawieszano tam worek owsa, aby ptaszki mia\u0142y zim\u0105 przyjemn\u0105 uczt\u0119.<\/em><\/p>\n – Poczciwy Larsen robi si\u0119 na stare lata sentymentalny – m\u00f3wili pa\u0144stwo. – Ale jest nam wierny i oddany.<\/em><\/p>\n Na Nowy Rok w jednym z ilustrowanych pism ukaza\u0142a si\u0119 rycina przedstawiaj\u0105ca stary dw\u00f3r, wida\u0107 na niej by\u0142o s\u0142up z flag\u0105 i workami owsa dla ptaszk\u00f3w na zim\u0119 i widnia\u0142 tam napis, \u017ce to pi\u0119kna my\u015bl wskrzesza\u0107 dawne obyczaje, \u017ce tak w\u0142a\u015bnie przystoi mieszka\u0144com starego zamku.<\/em><\/p>\n – Wszystko, co robi ten Larsen, zostaje rozg\u0142oszone po \u015bwiecie – m\u00f3wili pa\u0144stwo. – To szcz\u0119\u015bliwy cz\u0142owiek. Mo\u017cemy by\u0107 nieomal dumni, \u017ce go mamy.<\/em><\/p>\n Ale wcale nie byli dumni. Czuli, \u017ce mimo wszystko to oni byli pa\u0144stwem i mogli przecie\u017c odprawi\u0107 Larsena. Ale nie czynili tego, bo byli dobrymi lud\u017ami, a tyle tego rodzaju dobrych ludzi istnieje na \u015bwiecie. To jest bardzo pocieszaj\u0105ce dla wszystkich Larsen\u00f3w\u201d<\/em><\/p>\n Hans Christian Andersen<\/em><\/p>\n <\/p>\n Powiedzcie tak szczerze!!! Warto by\u0142o po\u015bwi\u0119ci\u0107 sw\u00f3j czas?<\/p>\n To jeszcze jedynie kilka zda\u0144. Ot\u00f3\u017c wzrok m\u00f3j wczorajszym wieczorem przyku\u0142 pewien kwiat. Po powrocie do domu, nie dawa\u0142 mi ten widok spokoju. Si\u0119gn\u0105\u0142em do swoich m\u0105drych ksi\u0105\u017cek \ud83d\ude09 Przywo\u0142a\u0142em w pami\u0119ci te niedawno ogl\u0105dane misterne kszta\u0142ty (ba, nawet dwie \u0142ody\u017cki przywioz\u0142em ze sob\u0105) i zatopi\u0142em si\u0119 w lekturze \ud83d\ude09<\/p>\n Zwyk\u0142y chwast, bo przecie\u017c wszystko co niepo\u017c\u0105dane w uprawie to po prostu najzwyczajniej takim terminem okre\u015blamy. Przed wielu, wielu laty pami\u0119tam na wyk\u0142adach, kiedy dziwi\u0142em si\u0119, \u017ce r\u00f3\u017ca te\u017c mo\u017ce by\u0107 chwastem.<\/p>\n Ten m\u00f3j wczorajszy by\u0142 jednak szczeg\u00f3lny. Kiedy teoretycznie i praktycznie zdiagnozowa\u0142em sw\u00f3j problem, rozczarowany zosta\u0142em nazw\u0105\u2026 tak bardzo prost\u0105, zwyczajn\u0105, pospolit\u0105\u2026<\/p>\n Marchew zwyczajna, dzika\u2026 owszem i t\u0119 jadaln\u0105 uwielbiam ale kwiat przy drodze spotkany jawi\u0142 mi si\u0119 zjawiskowo. I w kolejnych minutach zosta\u0142em utwierdzony w swym przekonaniu. Bowiem w krajach anglosaskich ro\u015blinka ta posiada zupe\u0142nie odmiennie brzmi\u0105ce nazwy. Bird\u2019s nest, Bishop\u2019s lace, Queen Anne\u2019s lace. Ptasie gniazdo, Koronki biskupa, Koronki kr\u00f3lowej Anny.<\/p>\n Mo\u017ce czasem warto przystan\u0105\u0107 i pochyli\u0107 si\u0119 nad zwyczajn\u0105\/ niezwyczajn\u0105 ro\u015blink\u0105. Tyle przecie\u017c ich obok nas. Pospolitych traw, ma\u0142o istotnych baldaszkowatych rozetek, skupisk zwyczajnego zielska omijanego szerokim \u0142ukiem.<\/p>\n Uwierzcie mi, kl\u0119cza\u0142em zafascynowany przydro\u017cnym widokiem. Dzie\u0144 chyli\u0142 si\u0119 z ka\u017cd\u0105 minut\u0105. Podobnie czyni\u0142a to ONA. Zwieszaj\u0105c swoje kwiecie na dobranoc, chroni\u0105c si\u0119 w ten spos\u00f3b przed niespodziewanym opadem deszczu. Inne z dojrzewaj\u0105cymi nasionami, zagina\u0142y brze\u017cne baldaszki do \u015brodka, formuj\u0105c jakby kszta\u0142t ptasiego gniazdka.<\/p>\n Po\u015brodku baldacha jeden jedyny kwiatek ma ciemn\u0105 purpurow\u0105 koron\u0119 (niekt\u00f3re nawet czarn\u0105) by wabi\u0107 owady, kt\u00f3re przelatuj\u0105c po drodze zapylaj\u0105 i te obok, niczym szczeg\u00f3lnym nie wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ce si\u0119.<\/p>\n Poni\u017cej takie moje wariacje na temat Marchwi zwyczajnej. Raptem r\u00f3\u017cnica w korzeniu tej jadalnej to inna barwa. Tej zwyk\u0142ej przydro\u017cnej, korze\u0144 jest koloru bia\u0142ego. W przesz\u0142o\u015bci rozpowszechniona by\u0142a marchew w r\u00f3\u017cnych kolorach: bia\u0142ym, \u017c\u00f3\u0142tym, pomara\u0144czowym, fioletowym oraz t\u0119czowym \ud83d\ude09 Wiem, wiem, dzi\u015b by\u0142aby rozchwytywana \ud83d\ude09 zapewne trudno by mi by\u0142o si\u0119 do niej dopcha\u0107 w t\u0142umie fotografuj\u0105cych \ud83d\ude09<\/p>\n A tak, wok\u00f3\u0142 cisza, spok\u00f3j, cudownie zachodz\u0105ce s\u0142o\u0144ce, baldaszki jakby dzi\u0119kuj\u0105ce w pokorze, \u017ce kto\u015b przystan\u0105\u0142 by podziwia\u0107 ich nieziemskie pi\u0119kno. Delikatno\u015b\u0107. Subtelno\u015b\u0107. Eteryczno\u015b\u0107 w ka\u017cdym szczeg\u00f3le.<\/p>\n
\nOgrodnik cz\u0119sto rozmawia\u0142 z pa\u0144stwem o tym, \u017ce stare drzewa powinno si\u0119 wyr\u0105ba\u0107, bo nie wygl\u0105daj\u0105 \u0142adnie, a wraz z drzewami mo\u017cna by si\u0119 pozby\u0107 tak\u017ce tego krzykliwego ptactwa, kt\u00f3re polecia\u0142yby sobie gdzie indziej. Ale pa\u0144stwo nie chcieli si\u0119 pozby\u0107 ani drzew, ani ptak\u00f3w, by\u0142o to co\u015b, czego zamek nie powinien si\u0119 by\u0142 pozbywa\u0107, co\u015b z dawnych czas\u00f3w, co\u015b, czego w \u017cadnym razie nie nale\u017cy usuwa\u0107.<\/em>
\n– Te drzewa odziedziczy\u0142y ptaki po przodkach, trzeba je zachowa\u0107, m\u00f3j poczciwy Larsenie.\u00a0<\/em>
\nOgrodnik nazywa\u0142 si\u0119 Larsen, ale to nie ma znaczenia.<\/em>
\n– Czy\u017c nie masz do\u015b\u0107 przestrzeni, kochany Larsenie? Masz przecie\u017c ca\u0142y ogr\u00f3d kwiatowy, cieplarnie, sad i warzywnik!<\/em>
\nPrzestrzeni mia\u0142 dosy\u0107, piel\u0119gnowa\u0142 ogr\u00f3d, uprawia\u0142 go z zapa\u0142em i sumienno\u015bci\u0105; pa\u0144stwo oceniali to, ale nie ukrywali przed nim, \u017ce w innych domach cz\u0119sto jadali owoce i widzieli kwiaty, kt\u00f3re przewy\u017csza\u0142y to, co mieli w swoim ogrodzie; a to zasmuca\u0142o ogrodnika, gdy\u017c mia\u0142 najlepsze ch\u0119ci i pracowa\u0142, jak m\u00f3g\u0142 najlepiej. Mia\u0142 dobre serce i sumiennie wykonywa\u0142 swoj\u0105 robot\u0119.<\/em>
\nPewnego dnia zawo\u0142ano go do dworu\u00a0 i pa\u0144stwo powiedzieli mu bardzo \u0142agodnie i delikatnie, \u017ce poprzedniego dnia jedli u swoich wytwornych przyjaci\u00f3\u0142 jab\u0142ka i gruszki tak smaczne i soczyste, \u017ce oni, a tak\u017ce wszyscy go\u015bcie nie mieli s\u0142\u00f3w zachwytu.\u00a0<\/em>
\nOwoce te na pewno nie by\u0142y krajowe, ale powinny zosta\u0107 sprowadzone i tu zasadzone, o ile tylko przyjm\u0105 si\u0119 w naszym klimacie. Wiedzieli tylko, \u017ce owoce te zosta\u0142y kupione w mie\u015bcie u pierwszego kupca. Ogrodnik mia\u0142 pojecha\u0107 do miasta i dowiedzie\u0107 si\u0119, sk\u0105d pochodz\u0105 te jab\u0142ka i gruszki, i potem sprowadzi\u0107 sadzonki.\u00a0<\/em><\/p>\n
\nPojecha\u0142 wi\u0119c do miasta i spyta\u0142 kupca, sk\u0105d ma te niezwyk\u0142e jab\u0142ka i gruszki.<\/em>
\n– To z waszego w\u0142asnego ogrodu – powiedzia\u0142 kupiec i pokaza\u0142 mu jab\u0142ka i gruszki, kt\u00f3re ten od razu pozna\u0142.<\/em>
\nJak\u017ce si\u0119 cieszy\u0142 ogrodnik! Pospieszy\u0142 do swych pa\u0144stwa i powiedzia\u0142 im, \u017ce zar\u00f3wno jab\u0142ka, jak gruszki pochodz\u0105 z ich w\u0142asnego ogrodu.<\/em>
\nNie chcieli w to uwierzy\u0107.<\/em>
\n– To niemo\u017cliwe, Larsenie. Czy mo\u017cesz nam dostarczy\u0107 pisemne po\u015bwiadczenie od kupca.<\/em>
\nOczywi\u015bcie uda\u0142 si\u0119 do kupca i przyni\u00f3s\u0142 pisemne po\u015bwiadczenie.<\/em>
\n– To dziwne – powiedzieli pa\u0144stwo.<\/em>
\nNa pa\u0144skim stole zacz\u0119\u0142y si\u0119 teraz pokazywa\u0107 codziennie wspania\u0142e jab\u0142ka i gruszki z ich w\u0142asnego sadu. Posy\u0142ano ca\u0142e korce i beczki tych owoc\u00f3w przyjacio\u0142om w mie\u015bcie, za miasto i nawet za granic\u0119. By\u0142a to prawdziwa przyjemno\u015b\u0107. Trzeba te\u017c doda\u0107, \u017ce dwa lata z rz\u0119du owoce obrodzi\u0142y niezwykle obficie w ca\u0142ym kraju.<\/em>
\nMin\u0119\u0142o troch\u0119 czasu; pewnego razu pa\u0144stwo jedli obiad na kr\u00f3lewskim dworze. Na drugi dzie\u0144 wezwali ogrodnika. Przy stole kr\u00f3lewskim jedli melony, soczyste, smaczne, pochodz\u0105ce z kr\u00f3lewskich cieplarni.<\/em>
\nMusisz i\u015b\u0107 do dworskiego ogrodnika, m\u00f3j poczciwy Larsenie i postara\u0107 si\u0119 dla nas o par\u0119 pestek tych doskona\u0142ych owoc\u00f3w.<\/em>
\n– Ale\u017c nadworny ogrodnik dosta\u0142 nasiona od nas – oznajmi\u0142 rado\u015bnie ogrodnik.\u00a0<\/em>
\n– To znaczy, \u017ce ten cz\u0142owiek potrafi je lepiej wyhodowa\u0107 – odpowiedzieli pa\u0144stwo. – Melony by\u0142y nadzwyczajne.<\/em>
\n– Wobec tego mog\u0119 by\u0107 dumny – powiedzia\u0142 ogrodnik. – Musz\u0119 powiedzie\u0107 \u0142askawemu pa\u0144stwu, \u017ce kr\u00f3lewski ogrodnik nie mia\u0142 w tym roku szcz\u0119\u015bcia, a poniewa\u017c widzia\u0142 jakie s\u0105 wspania\u0142e u nas, skosztowa\u0142 ich i zabra\u0142 ode mnie trzy sztuki na zamek.\u00a0<\/em>
\n– Larsenie nie oszukuj, \u017ce to by\u0142y melony z naszego ogrodu.<\/em>
\n– Owszem, jestem tego pewny – odrzek\u0142 ogrodnik, poszed\u0142 do nadwornego ogrodnika i dosta\u0142 od niego pisemne za\u015bwiadczenie, \u017ce melony na kr\u00f3lewskim tronie pochodzi\u0142y od niego.\u00a0<\/em>
\nBy\u0142a to prawdziwa niespodzianka dla pa\u0144stwa i nie przemilczeli tej historii. Pokazywali wszystkim za\u015bwiadczenie, wsz\u0119dzie rozsy\u0142ali nasiona melon\u00f3w, tak jak przedtem szczepy drzewek.\u00a0<\/em>
\nJak g\u0142osi\u0142y wie\u015bci, szczepionki przyjmowa\u0142y si\u0119, wydawa\u0142y owoce, i to pi\u0119kne owoce, kt\u00f3re otrzyma\u0142y nazw\u0119 ich maj\u0105tku i nazwa ta przyj\u0119\u0142a si\u0119 w Anglii, Niemczech i Francji.<\/em>
\nKto by to pomy\u015bla\u0142?<\/em>
\n– Oby tylko ogrodnik nie sta\u0142 si\u0119 nazbyt zarozumia\u0142y – m\u00f3wili pa\u0144stwo. \u00a0<\/em>
\nOgrodnik uj\u0105\u0142 t\u0119 spraw\u0119 inaczej. Chcia\u0142, aby jego imi\u0119 by\u0142o g\u0142o\u015bne, chcia\u0142 by\u0107 najlepszym ogrodnikiem w ca\u0142ym kraju, co rok pragn\u0105\u0142 dostarcza\u0107 do innych ogrod\u00f3w co\u015b niezwyk\u0142ego i tak te\u017c robi\u0142. Ale pa\u0144stwo nie chcieli tego przyzna\u0107 i mawiali, \u017ce pierwsze jab\u0142ka i gruszki, jakie wyhodowa\u0142, by\u0142y najlepsze, wszystkie inne gatunki by\u0142y o wiele gorsze. Melony by\u0142y wprawdzie dobre, ale to si\u0119 nie liczy\u0142o, truskawki mog\u0142y by\u0107 \u015bwietne, ale jednak nie lepsze od tych, kt\u00f3re by\u0142y u s\u0105siad\u00f3w, a gdy jednego roku nie uda\u0142y si\u0119 rzodkiewki, m\u00f3wiono tylko o tych nieudanych rzodkiewkach, a nie o tym, co si\u0119 uda\u0142o.<\/em>
\nZdawa\u0107 si\u0119 mog\u0142o, \u017ce sprawia przyjemno\u015b\u0107 pa\u0144stwu, gdy mog\u0105 powiedzie\u0107 ogrodnikowi:<\/em>
\n– Tego roku jako\u015b si\u0119 nie uda\u0142o, mi\u0142y Larsenie.<\/em>
\nTak, byli bardzo zadowoleni, gdy mogli powiedzie\u0107:<\/em>
\n– W tym roku si\u0119 nie uda\u0142o. \u00a0<\/em><\/p>\n
\n– Masz du\u017co gustu, m\u00f3j Larsenie – m\u00f3wili pa\u0144stwo. – Jest to dar, kt\u00f3ry ofiarowa\u0142o ci \u017cycie, sam z siebie przecie\u017c tego nie masz.<\/em>
\nPewnego dnia ogrodnik przyni\u00f3s\u0142 do pokoju, wielk\u0105 kryszta\u0142ow\u0105 waz\u0119, w kt\u00f3rej p\u0142ywa\u0142 li\u015b\u0107 nenufaru. Na li\u015bciu le\u017ca\u0142 – d\u0142ug\u0105, grub\u0105 \u0142odyg\u0105 zanurzon\u0105 w wodzie – promienny, niebieski kwiat wielko\u015bci s\u0142onecznika.<\/em>
\n– Lotos hindosta\u0144ski! – zawo\u0142ali pa\u0144stwo.<\/em>
\nNigdy nie widzieli takiego kwiatu. W dzie\u0144 postawili go w blasku s\u0142onecznym, a wieczorem w jasnym \u015bwietle lampy.<\/em>
\nKa\u017cdy, kto go widzia\u0142, uwa\u017ca\u0142, \u017ce jest niezwyk\u0142y. Powiedzia\u0142a to nawet najwytworniejsza z m\u0142odych dam w kraju, ksi\u0119\u017cniczka, m\u0105dra i dobra.<\/em>
\nPa\u0144stwo uwa\u017cali to za zaszczyt, \u017ce mog\u0105 ofiarowa\u0107 jej ten kwiat, w ten spos\u00f3b dosta\u0142 si\u0119 on do ksi\u0119\u017cniczki na zamek.\u00a0<\/em>
\nPa\u0144stwo poszli do ogrodu, aby w\u0142asnor\u0119cznie zerwa\u0107 kwiat tego samego gatunku, o ile by si\u0119 taki znalaz\u0142, ale nie mogli go znale\u017a\u0107.<\/em>
\nZawo\u0142ali ogrodnika i spytali go, sk\u0105d wzi\u0105\u0142 b\u0142\u0119kitny lotos.<\/em>
\n– Szukali\u015bmy na pr\u00f3\u017cno – powiedzieli. – Byli\u015bmy w cieplarni i wsz\u0119dzie w ca\u0142ym ogrodzie.<\/em>
\n– Nie, tam go nie ma – powiedzia\u0142 ogrodnik. – To tylko skromny kwiatek z warzywnego ogrodu. Ale czy\u017c nie pi\u0119kny? Wygl\u0105da jak niebieski kaktus, a jest to tylko kwiat karczocha.<\/em>
\n– Trzeba to nam by\u0142o od razu powiedzie\u0107! – zawo\u0142ali pa\u0144stwo. – My\u015bleli\u015bmy, \u017ce to obcy, rzadki okaz. Skompromitowali\u015bmy siebie przed ksi\u0119\u017cniczk\u0105, zobaczy\u0142a ten kwiat u nas, zachwyci\u0142a si\u0119 nim, nie zna\u0142a go, a ona zna si\u0119 na botanice. Ta nauka nie ma jednak z pewno\u015bci\u0105 nic wsp\u00f3lnego z jarzynami, jak\u017ce mog\u0142e\u015b, m\u00f3j zacny Larsenie, przynie\u015b\u0107 tak\u0105 ro\u015blin\u0119 do salonu? O\u015bmieszy\u0142e\u015b nas.<\/em>
\nPi\u0119kny, b\u0142\u0119kitny, wspania\u0142y kwiat, przyniesiony z warzywnego ogrodu, usuni\u0119to z pa\u0144skiego mieszkania, gdzie nie wypada\u0142o mu przebywa\u0107. A nawet pa\u0144stwo t\u0142umaczyli si\u0119 przed ksi\u0119\u017cniczk\u0105, \u017ce kwiat jest tylko kuchenn\u0105 jarzyn\u0105, kt\u00f3r\u0105 ogrodnik odwa\u017cy\u0142 si\u0119 pokaza\u0107, i \u017ce dosta\u0142 ju\u017c za to ostre napomnienie.\u00a0<\/em>
\n– To nies\u0142uszne i niesprawiedliwe – oburzy\u0142a si\u0119 ksi\u0119\u017cniczka. – Otworzy\u0142 nam przecie\u017c oczy na ten wspania\u0142y kwiat, na kt\u00f3ry my nie zwr\u00f3cili\u015bmy \u017cadnej uwagi, ods\u0142oni\u0142 nam pi\u0119kno tam, gdzie my go wcale nie widzieli\u015bmy. Dop\u00f3ki kwitn\u0105 karczochy, nadworny ogrodnik ma mi codziennie przynosi\u0107 do mieszkania te kwiaty.<\/em><\/p>\n
\nPa\u0144stwo powiedzieli ogrodnikowi, \u017ceby znowu zerwa\u0142 dla nich \u015bwie\u017cy, pi\u0119kny kwiat karczocha.<\/em>
\n– W gruncie rzeczy jest to bardzo \u0142adny kwiat – m\u00f3wili – niezwykle oryginalny. – I znowu chwalono ogrodnika.<\/em>
\n– Larsen lubi pochwa\u0142y – m\u00f3wili pa\u0144stwo – to rozpieszczone dziecko.\u00a0<\/em>
\nJesieni\u0105 zerwa\u0142 si\u0119 straszny wicher. W nocy d\u0105\u0142 z tak\u0105 si\u0142\u0105, \u017ce du\u017co wielkich drzew rosn\u0105cych na skraju lasu zosta\u0142o wyrwanych razem z korzeniami, ku wielkiemu zmartwieniu pa\u0144stwa (nazywali to zmartwieniem), ale ku rado\u015bci ogrodnika run\u0119\u0142y dwa du\u017ce drzewa z ptasimi gniazdami. Po\u015br\u00f3d wycia wichru s\u0142ycha\u0107 by\u0142o krzyki kawek i wron, ludzie we dworze m\u00f3wili, \u017ce uderza\u0142y skrzyd\u0142ami o szyby okien.<\/em>
\n– Teraz mo\u017cesz si\u0119 cieszy\u0107, Larsenie – m\u00f3wili pa\u0144stwo – wicher przewr\u00f3ci\u0142 drzewa, a ptaki polecia\u0142y do lasu. Teraz nie pozosta\u0142o tu ju\u017c nic z dawnych czas\u00f3w, wszelki \u015blad tego, co by\u0142o, znikn\u0105\u0142. Dla nas to du\u017cy smutek.<\/em>
\nOgrodnik nie odpowiedzia\u0142 nic, ale my\u015bla\u0142 o tym, co ju\u017c od dawna rozwa\u017ca\u0142, a mianowicie, jak by zu\u017cytkowa\u0107 wspania\u0142e s\u0142oneczne miejsce, a kt\u00f3rego dotychczas nie mo\u017cna by\u0142o skorzysta\u0107. Stanie si\u0119 oaz\u0105 ogrodu i rado\u015bci\u0105 dla pa\u0144stwa.<\/em>
\nWielkie drzewa, kt\u00f3re wicher wyrwa\u0142 z korzeniami, zmia\u017cd\u017cy\u0142y padaj\u0105c prastary, bukszpanowy \u017cywop\u0142ot ze wszystkimi jego cudownie powycinanymi kszta\u0142tami. Ogrodnik zasadzi\u0142 tu g\u0105szcz ro\u015blin, pospolite ro\u015bliny z pola i lasu.<\/em>
\n\u017baden inny ogrodnik nie odwa\u017cy\u0142by si\u0119 zasadzi\u0107 ro\u015blin w takiej ilo\u015bci w pa\u0144skim ogrodzie, ale on zasadzi\u0142 je i da\u0142 im s\u0142o\u0144ce i cie\u0144, zale\u017cnie od tego, czego potrzebowa\u0142y. Piel\u0119gnowa\u0142 je z mi\u0142o\u015bci\u0105, a one ros\u0142y pi\u0119knie.\u00a0<\/em>
\nJa\u0142owiec, przeniesiony ze swojej jutlandzkiej ojczyzny, wyr\u00f3s\u0142 tu wspaniale i przypomina\u0142 barw\u0105 i kszta\u0142tem w\u0142oski cyprys. B\u0142yszcz\u0105cy i kolczasty ostrokrzew, wiecznie zielony zim\u0105 i latem, wygl\u0105da\u0142 \u015blicznie. Na pierwszym planie ros\u0142y paprocie wszelkich gatunk\u00f3w, niekt\u00f3re wygl\u0105da\u0142y, jak gdyby by\u0142y dzie\u0107mi palmy, a inne niby rodzice pi\u0119knej, delikatnej ro\u015bliny, kt\u00f3r\u0105 nazywaj\u0105 „W\u0142osami Wenus”. R\u00f3s\u0142 tu pogardzany \u0142opian, tak \u015bliczny w swej \u015bwie\u017co\u015bci, \u017ce m\u00f3g\u0142by zdobi\u0107 bukiety.\u00a0<\/em><\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/naskrajukraju.pl\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/1-1.jpg\")
<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n