![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/naskrajukraju.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/12\/1-6401.jpg\")
<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
Ta gar\u015b\u0107 wspomnie\u0144 w zwi\u0105zku z pewnym opowiadaniem, kt\u00f3re wpad\u0142o w moje d\u0142onie w ostatnim czasie. Ale te\u017c wczytywanie si\u0119 od czasu do czasu w ludzkie tre\u015bci, przywo\u0142ywanie sztuki kaligrafii. T\u0119sknota za klas\u0105, elegancj\u0105, dobrym smakiem, gustem, estetyk\u0105, zmys\u0142em pi\u0119kna, szacunkiem, wiar\u0105\u2026<\/p>\n\n\n\n
Przed\u015bwi\u0105tecznie, by zatrzyma\u0107 si\u0119 w biegu\u2026 w s\u0142owie Iwana Iljina sprzed blisko ju\u017c stu lat\u2026 ,,List na Bo\u017ce Narodzenie\u201d.<\/p>\n\n\n
<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n<\/p>\n\n\n\n
,,By\u0142o to kilka lat temu. Wszyscy zbierali si\u0119, by \u015bwi\u0119towa\u0107 Narodzenie Chrystusa, przygotowywali choink\u0119 i prezenty. A ja by\u0142em sam w obcym kraju, ani rodziny, ani przyjaciela; i zdawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce jestem opuszczony i zapomniany przez wszystkich ludzi. Wok\u00f3\u0142 by\u0142a pustka i brak by\u0142o mi\u0142o\u015bci; dalekie miasto, obcy ludzie, twarde serca. I oto w smutku i nostalgii przypomnia\u0142em sobie o paczce starych list\u00f3w, kt\u00f3re uda\u0142o mi si\u0119 ocali\u0107 we wszystkich ci\u0119\u017ckich do\u015bwiadczeniach naszych czarnych dni. Wyj\u0105\u0142em j\u0105 z walizki i znalaz\u0142em ten list.<\/em><\/p>\n\n\n\n By\u0142 to list mojej nie\u017cyj\u0105cej ju\u017c matki, napisany przed dwudziestu siedmiu laty. Jakie to szcz\u0119\u015bcie, \u017ce przypomnia\u0142em sobie o nim! Nie da si\u0119 go stre\u015bci\u0107, trzeba go przytoczy\u0107 w ca\u0142o\u015bci.<\/em><\/p>\n\n\n <\/p>\n\n\n\n ,,Moje drogie dziecko, Nikole\u0144ka. Skar\u017cysz si\u0119 mi na swoj\u0105 samotno\u015b\u0107, ale gdyby\u015b tylko wiedzia\u0142, jak martwi\u0105 mnie i bol\u0105 twoje s\u0142owa. Z jak\u0105 rado\u015bci\u0105 przyjecha\u0142abym do ciebie i przekona\u0142a ci\u0119, \u017ce nie jeste\u015b samotny i nie mo\u017cesz by\u0107 samotnym. Ale wiesz, \u017ce nie mog\u0119 zostawi\u0107 taty, on bardzo cierpi i moja opieka mo\u017ce by\u0107 mu potrzebna w ka\u017cdej chwili. A ty musisz przygotowywa\u0107 si\u0119 do egzamin\u00f3w i sko\u0144czy\u0107 uniwersytet. Ale niech\u017ce cho\u0107 opowiem ci, dlaczego nigdy nie czuj\u0119 samotno\u015bci.<\/em><\/p>\n\n\n\n Widzisz, cz\u0142owiek jest samotny wtedy, kiedy nikogo nie kocha. Dlatego, \u017ce mi\u0142o\u015b\u0107 jest jak ni\u0107, przywi\u0105zuj\u0105ca nas do ukochanego cz\u0142owieka. Przecie\u017c tak robimy bukiety. Ludzie \u2013 to kwiaty, a kwiaty w bukiecie nie mog\u0105 by\u0107 samotne. I kiedy tylko kwiatek rozwinie si\u0119 jak nale\u017cy i zacznie pachnie\u0107, ogrodnik we\u017amie go do bukietu.<\/em><\/p>\n\n\n\n Tak samo jest z nami, lud\u017ami. Kto kocha, tego serce rozkwita i wydaje aromat; daruje swoj\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 zupe\u0142nie tak, jak kwiatek swoj\u0105 wo\u0144. Ale wtedy nie jest samotny, poniewa\u017c jego serce nale\u017cy do tego, kogo kocha: my\u015bli o nim, troszczy si\u0119 o niego, raduje si\u0119 jego rado\u015bci\u0105 i cierpi jego cierpieniem. Nie ma nawet czasu, \u017ceby poczu\u0107 si\u0119 samotnym albo rozmy\u015bla\u0107 o tym, czy jest samotny, czy nie. W mi\u0142o\u015bci cz\u0142owiek zapomina o sobie; \u017cyje z innymi, \u017cyje w innych. A to jest szcz\u0119\u015bcie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ju\u017c widz\u0119 twoje pytaj\u0105ce niebieskie oczy i s\u0142ysz\u0119 tw\u00f3j cichy sprzeciw, \u017ce przecie\u017c to tylko po\u0142owa szcz\u0119\u015bcia, \u017ce ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie jest nie tylko w tym, \u017ceby kocha\u0107, ale \u017ceby ciebie te\u017c kochano. Ale tu jest ma\u0142a tajemnica, kt\u00f3r\u0105 powiem ci na ucho; kto naprawd\u0119 kocha, ten nie pyta i nie \u017ca\u0142uje. Nie mo\u017cna ci\u0105gle liczy\u0107 i pyta\u0107: a co mi przyniesie moja mi\u0142o\u015b\u0107? Czy czeka mnie wzajemno\u015b\u0107? A mo\u017ce ja kocham bardziej, a mnie kochaj\u0105 mniej? I czy warto oddawa\u0107 si\u0119 tej mi\u0142o\u015bci<\/em>?<\/p>\n\n\n\n Wszystko to jest nies\u0142uszne i niepotrzebne; wszystko to oznacza, \u017ce mi\u0142o\u015bci jeszcze nie ma (nie urodzi\u0142a si\u0119) albo ju\u017c nie ma (umar\u0142a). Takie ostro\u017cne przymierzanie i rozwa\u017canie przerywa \u017cyw\u0105 stru\u017ck\u0119 mi\u0142o\u015bci, wyp\u0142ywaj\u0105c\u0105 z serca i tamuje j\u0105. Cz\u0142owiek kt\u00f3ry mierzy i wa\u017cy, nie kocha. Wtedy wok\u00f3\u0142 niego powstaje pustka, nie przenikni\u0119ta i nie ogrzana promieniami jego serca, a inni ludzie od razu to czuj\u0105. Czuj\u0105, \u017ce wok\u00f3\u0142 niego jest pusto, zimno i surowo, odwracaj\u0105 si\u0119 od niego i nie oczekuj\u0105 od niego ciep\u0142a. To jeszcze bardziej go sch\u0142adza, i oto siedzi on w ca\u0142kowitej samotno\u015bci, pomini\u0119ty i nieszcz\u0119\u015bliwy\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie, m\u00f3j mi\u0142y, trzeba, \u017ceby mi\u0142o\u015b\u0107 swobodnie p\u0142yn\u0119\u0142a z serca, i nie trzeba martwi\u0107 si\u0119 o wzajemno\u015b\u0107. Trzeba budzi\u0107 ludzi swoj\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105, trzeba ich kocha\u0107 i tym ich wzywa\u0107 do mi\u0142o\u015bci. Kocha\u0107 \u2013 to nie jest po\u0142owa szcz\u0119\u015bcia, lecz ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie. Tylko to przyznaj i zaczn\u0105 si\u0119 wok\u00f3\u0142 ciebie cuda. Poddaj si\u0119 potokowi swojego serca, wypu\u015b\u0107 swoj\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 na wolno\u015b\u0107, niech jej promienie \u015bwiec\u0105 i grzej\u0105 na wszystkie strony. Wtedy szybko poczujesz, \u017ce p\u0142yn\u0105 do ciebie w odpowiedzi strumienie mi\u0142o\u015bci. Dlaczego? Dlatego, \u017ce twoja bezpo\u015brednia, nie wyrachowana dobro\u0107, twoja nieustanna i bezinteresowna mi\u0142o\u015b\u0107, b\u0119d\u0105 niepostrze\u017cenie wywo\u0142ywa\u0107 u ludzi dobro\u0107 i mi\u0142o\u015b\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n I wtedy poczujesz ten p\u0142yn\u0105cy ci naprzeciw potok nie jak ,,pe\u0142ne szcz\u0119\u015bcie\u201d, kt\u00f3rego \u017c\u0105da\u0142e\u015b i domaga\u0142e\u015b si\u0119, ale jak niezas\u0142u\u017con\u0105 ziemsk\u0105 szcz\u0119\u015bliwo\u015b\u0107, w kt\u00f3rej twoje serce b\u0119dzie rozkwita\u0107 i radowa\u0107 si\u0119.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nikole\u0144ko, moje dziecko. Pomy\u015bl o tym i wspomnij moje s\u0142owa, kiedy poczujesz si\u0119 samotny. Zw\u0142aszcza wtedy, kiedy mnie nie b\u0119dzie na ziemi. I b\u0105d\u017a spokojny, i miej zaufanie, poniewa\u017c B\u00f3g \u2013 to jest nasz ogrodnik, a nasze serca \u2013 kwiaty w Jego ogrodzie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Oboje czule ci\u0119 \u015bciskamy, tato i ja. Twoja mama.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Dzi\u0119kuj\u0119 ci mamo! Dzi\u0119kuj\u0119 ci za mi\u0142o\u015b\u0107 i pocieszenie. Wiesz, \u017ce zawsze doczytuj\u0119 tw\u00f3j list ze \u0142zami w oczach. I wtedy, kiedy tylko sko\u0144czy\u0142em go czyta\u0107, zadzwoni\u0142y dzwony na wigilijne ca\u0142onocne czuwanie. O, niezas\u0142u\u017cona ziemska szcz\u0119\u015bliwo\u015b\u0107!<\/em>„<\/p>\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Dawniej, zw\u0142aszcza w XIX wieku, \u015bwi\u0105teczn\u0105 straw\u0119 duchow\u0105 przygotowywa\u0142a literatura. Pisano i wydawano specjalne opowie\u015bci. Tematyka tych opowiada\u0144 by\u0142a zr\u00f3\u017cnicowana, ale g\u0142\u00f3wn\u0105 inspiracj\u0105 literatury ,,\u015bwi\u0105tecznej\u201d by\u0142a Tajemnica tej nocy, kiedy narodzi\u0142o si\u0119 Dzieci\u0105tko i zaja\u015bnia\u0142a gwiazda betlejemska, nios\u0105c ludzko\u015bci \u015bwiat\u0142o nowej prawdy. Tajemnica ta jest wieczna i ponadczasowa, dlatego tak samo ponadczasowe s\u0105 takie opowiadania, mimo zapomnianych ju\u017c reali\u00f3w nie dotycz\u0105 tylko tych zamierzch\u0142ych i minionych bezpowrotnie czas\u00f3w i obyczaj\u00f3w, ale nas samych i \u015bwiata, kt\u00f3ry nas teraz otacza. By\u0107 mo\u017ce pomog\u0105 nam one zrozumie\u0107 co\u015b, czego nie rozumieli\u015bmy i przywr\u00f3ci\u0107 cz\u0105stk\u0119 nadziei, kt\u00f3r\u0105 utracili\u015bmy.<\/p>\n\n\n\n Ca\u0142o\u015b\u0107 wpisu ilustruj\u0119 starymi kartami pocztowymi, na nich \u015blady ludzi, kt\u00f3rzy \u017cyli przed blisko stu laty, a szczeg\u00f3lna kartka z op\u0142atkiem jest jeszcze starsza, bo a\u017c z roku 1901. Warto czasem spojrze\u0107 na charakter pisma, na styl korespondencji, a mo\u017ce cho\u0107by na miejsca, z kt\u00f3rych te drobne kartki papieru wyruszy\u0142y w swoj\u0105 drog\u0119, jak przyk\u0142adowo w\u00f3wczas wygl\u0105da\u0142y granice naszej Ojczyzny, a czym by\u0142y przed laty ilustrowane? S\u0105 badacze, kt\u00f3rzy jak po nitce staraj\u0105 si\u0119 dotrze\u0107 jeszcze dalej, by pozna\u0107 nadawc\u00f3w lub adresat\u00f3w podobnych poczt\u00f3wek, a mo\u017ce r\u00f3wnie\u017c i ich twarze, sylwetki, wykonywane zawody\u2026 i w\u00f3wczas przychodzi chwila refleksji i zadumy, co pozostanie po nas?…<\/p>\n\n\n\n<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n