![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/naskrajukraju.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/08\/PODLASIE-2023-4941.jpg\")
<\/a><\/figure><\/div>\n\n\nKiedy wspominam swoje pielgrzymowania, zawsze odbywa\u0142y si\u0119 one na rowerowym siode\u0142ku. Wielokrotnie Cz\u0119stochowa, Liche\u0144, Kalwaria Zebrzydowska, Wadowice, Le\u015bni\u00f3w, Lud\u017amierz, D\u0119bowiec, Dukla, Kalwaria Pac\u0142awska, \u015awi\u0119ty Krzy\u017c, R\u00f3\u017canystok, Studzieniczna, Wilno, a przecie\u017c i wiele pomniejszych Sanktuari\u00f3w, miejsc kultu, duchowego zacisza. Zawsze rowerem, nigdy pieszo.<\/p>\n\n\n\n
Trud zapewne podobny, bo cho\u0107by do Wilna dystans do przebycia wynosi\u0142 ponad 1000 km, intencje podejrzewam, tak ro\u017cne jak ludzie spotykani po drodze. Jedni otwarci, z nieustaj\u0105cym u\u015bmiechem, inni wycofani, ma\u0142om\u00f3wni, zatopieni w swoich my\u015blach.<\/p>\n\n\n
<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n<\/p>\n\n\n\n W ubieg\u0142ym roku pod\u0105\u017ca\u0142em w tym samym kierunku, r\u00f3wnie sierpniow\u0105 por\u0105, w radosnym uniesieniu, z nadziej\u0105. Podr\u00f3\u017c ta zako\u0144czy\u0142a si\u0119 kilkaset kilometr\u00f3w wcze\u015bniej. Ot, jak mawiaj\u0105, zdarzenia losowe zmieniaj\u0105 bieg historii, cz\u0119sto na ich skutek zmianie ulegaj\u0105 i nasze \u017cyciowe \u015bcie\u017cki, wybory, obraz kolejnych dni, tygodni, miesi\u0119cy.<\/p>\n\n\n\n Tegoroczny sierpie\u0144. Tradycyjnie upalne dni. W kalendarzu tydzie\u0144 ten zakre\u015bli\u0142em ju\u017c wiele miesi\u0119cy wcze\u015bniej.<\/p>\n\n\n\n Tak przed wielu laty o tym miejscu pisa\u0142a Pani Anna Radziukiewicz: ,,B\u00f3g wybiera miejsca, ludzi, ikony. Kiedy wybra\u0142 g\u00f3r\u0119 w Puszczy Mielnickiej, nawet nie mia\u0142a ona swojej sta\u0142ej nazwy. Okre\u015blano j\u0105 Moszczona, Sumi\u0144szczyzna, Tro\u015bcianiec. Bra\u0142a swe imi\u0119 od wsi, uroczyska, strumyka. A\u017c przylgn\u0119\u0142a do g\u00f3ry nazwa Grabarka \u2013 od wsi, oddalonej od niej o dwa kilometry.<\/em><\/p>\n\n\n\n B\u00f3g dzia\u0142a w synergii z cz\u0142owiekiem. Kiedy cz\u0142owiek nape\u0142nia swe serce i przestrze\u0144 wok\u00f3\u0142 siebie duchowym \u017cyciem, to jakby tunel otwiera\u0142 do sp\u0142ywania Bo\u017cej \u0142aski. Dlatego w prawos\u0142awiu m\u00f3wi si\u0119 o namodlonym miejscu, albo o cz\u0142owieku molitwienniku. Ostatnie poj\u0119cie trudno przet\u0142umaczy\u0107, tak samo jak cerkiewnos\u0142owia\u0144skie podwig. Podwig oznacza \u2013 ruszy\u0107 z miejsca, pod\u017awign\u0105\u0107 si\u0119 z miejsca, porzucaj\u0105c dotychczasowe nami\u0119tno\u015bci i odwa\u017cy\u0107 si\u0119 p\u00f3j\u015b\u0107 now\u0105, w\u0105sk\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105, i zaryzykowa\u0107, i pozostawa\u0107 w nieustannym ruchu przemieniania siebie, cia\u0142o podporz\u0105dkowuj\u0105c duchowi, \u017cyj\u0105c w ascezie.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u015awi\u0119ta G\u00f3ra Grabarka wyros\u0142a w\u0142a\u015bnie na molitwiennikach i ich podwigu. B\u00f3g wybra\u0142 to miejsce, ale we wsp\u00f3\u0142pracy z cz\u0142owiekiem. Kiedy po II wojnie, w Rzeczypospolitej uformowanej przez nowe granice, nie zosta\u0142 ani jeden \u017ce\u0144ski monaster, tylko jeden m\u0119ski w Jab\u0142ecznej nad Bugiem, szesna\u015bcie za\u015b mniszych wsp\u00f3lnot zosta\u0142o po wschodniej stronie granicy, pozosta\u0142y bezdomne mniszki. By\u0142y propozycje, by osiad\u0142y w parafii Jaczno, niedaleko Sok\u00f3\u0142ki, nawet w Nowym Dworze ko\u0142o Gda\u0144ska. Ale B\u00f3g wskaza\u0142 uroczysko w lesie z ubog\u0105 cerkiewk\u0105, star\u0105, drewnian\u0105 str\u00f3\u017c\u00f3wk\u0105, w kt\u00f3rej zim\u0105 woda w wiadrach zamarza\u0142a, ze studzienk\u0105 w postaci cembrowiny wpuszczonej w ziemi\u0119, przykryt\u0105 w 1910 roku kopu\u0142k\u0105. \u00d3wczesny metropolita Cerkwi w Polsce Dionizy pob\u0142ogos\u0142awi\u0142 25 listopada 1947 roku by na tym miejscu za\u0142o\u017cy\u0107 \u017ce\u0144ski monaster \u015bw. \u015bw. Marty i Marii. Dwa lata p\u00f3\u017aniej powsta\u0142a przy nim parafia, obejmuj\u0105ca pobliskie wsie.<\/em>„<\/p>\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Zapraszam na moj\u0105 osobist\u0105 fotograficzn\u0105 opowie\u015b\u0107. O miejscu szczeg\u00f3lnym, gdzie stroskani, cierpi\u0105cy, chorzy, nios\u0105cy ,,krzy\u017ce \u017cyciowe\u201d, przynosz\u0105 na \u015awi\u0119t\u0105 G\u00f3r\u0119 Grabark\u0119 i swoje krzy\u017ce drewniane, krzy\u017ce dzi\u0119kczynne, szczelnie otaczaj\u0105c tysi\u0105cami krzy\u017cy cerkiew Przemienienia Pa\u0144skiego. Jedne \u015bwiec\u0105 blaskiem \u015bwie\u017cego drewna, inne zmursza\u0142e, przyjmuje ziemia \u2013 s\u0105 jak ludzie. \u015awi\u0119ta G\u00f3ra Grabarka to przestrze\u0144 synergii Boga i cz\u0142owieka.<\/p>\n\n\n\n Cz\u0142owiek ma dwoje oczu cielesnych, podczas gdy oczu duchowych jest wiele. \u015awi\u0119ta G\u00f3ra Grabarka to miejsce na wskro\u015b przesi\u0105kni\u0119te duchem.<\/p>\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Od tego jaki nosisz w sobie obraz Boga zale\u017cy to jak si\u0119 do Niego modlisz. Jak Go kochasz i jak w Niego wierzysz. To najlepsze miejsce by\u015bmy nawi\u0105zali z Nim bli\u017csze relacje, \u015bci\u015blejsze wi\u0119zy, by\u015bmy starali si\u0119 o Jego przyja\u017a\u0144. Kiedy chcemy kogo\u015b bli\u017cej pozna\u0107, kiedy chcemy z kim\u015b si\u0119 zaprzyja\u017ani\u0107, wtedy chcemy z tym cz\u0142owiekiem jak najcz\u0119\u015bciej si\u0119 spotyka\u0107, chcemy z nim by\u0107, chcemy z nim rozmawia\u0107, chcemy o nim wiedzie\u0107 niemal wszystko. I to samo odnosi si\u0119 do Boga, aby pozna\u0107 Go lepiej, aby zawrze\u0107 z Nim przyja\u017a\u0144, musimy si\u0119 z Nim spotyka\u0107 jak najcz\u0119\u015bciej, musimy z Nim rozmawia\u0107, musimy mie\u0107 czas zarezerwowany wy\u0142\u0105cznie dla Niego. Musimy po prostu do Niego przychodzi\u0107. Nie da si\u0119 o Bogu wszystkiego przeczyta\u0107, wszystkiego dowiedzie\u0107, z ksi\u0105\u017cek, z opowiada\u0144. Boga trzeba spotka\u0107 osobi\u015bcie podczas modlitwy. Mi\u0142o\u015bci Bo\u017cej trzeba do\u015bwiadczy\u0107 osobi\u015bcie tak jak mi\u0142o\u015bci ludzkiej. Je\u015bli samemu nie do\u015bwiadczy si\u0119 mi\u0142o\u015bci, to cho\u0107by przeczyta\u0107 tysi\u0105ce ksi\u0105\u017cek o niej, to i tak nie wiemy do ko\u0144ca czym jest mi\u0142o\u015b\u0107. I podobnie jest z nasz\u0105 relacj\u0105 do Boga. Cho\u0107by wys\u0142ucha\u0107 tysi\u0105ce najlepszych kaza\u0144, to je\u015bli sama \/ sam osobi\u015bcie nie ukl\u0119kniesz do modlitwy lub adoracji to nie do\u015bwiadczysz Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci i dobroci.<\/p>\n\n\n\n Warto przekroczy\u0107 pr\u00f3g cerkwi, zatopi\u0107 si\u0119 w modlitwie, ale te\u017c spojrze\u0107 na polichromie. Te stare, wykonane pod kierunkiem profesora krakowskiej Akademii Sztuk Pi\u0119knych Adama Stalony \u2013 Dobrza\u0144skiego sp\u0142on\u0119\u0142y w roku 1990, nowe wykonane przez zesp\u00f3\u0142 Jaros\u0142awa Wiszenko, nawi\u0105zuj\u0105 do polichromii sprzed po\u017caru. <\/p>\n\n\n <\/p>\n\n\n ,,Po\u015bpiesz tam i ty. Odetchnij innym \u015bwiatem. Nie zadymionym, nie omamionym wrzaw\u0105 wynalazk\u00f3w i tempa, kt\u00f3re wbija \u015bwiat w pych\u0119 i zgub\u0119, zag\u0142uszaj\u0105c wo\u0142anie serca. Tam zaczerpniesz blisko\u015bci wiecznego dobra i pi\u0119kna\u201d<\/em> Adam Stalony – Dobrza\u0144ski<\/p>\n\n\n\n Podobne s\u0142owa wypowiedzia\u0142 jeden z poczytniejszych wsp\u00f3\u0142czesnych pisarzy Paulo Coelho, kt\u00f3ry na Grabark\u0119 wst\u0105pi\u0142 3 pa\u017adziernika 2002 roku: ,,wszystko jest tu takie, jakby wysz\u0142o spod p\u0119dzla Boga. Czujemy Jego obecno\u015b\u0107 bardzo namacalnie, jakby tu siedzia\u0142 i rozmawia\u0142 z nami. I ta cisza, bez szmer\u00f3w, prawie bezszelestna. Kiedy sta\u0142em w \u015bwi\u0105tyni, czu\u0142em niewys\u0142owiony spok\u00f3j. Spok\u00f3j i ukojenie. Moje serce otworzy\u0142o si\u0119 do modlitwy, bo by\u0142o nies\u0142ychanie wyciszone. Wszystko to, co by\u0142o we mnie przedtem gwa\u0142towne i rozko\u0142ysane, znienacka si\u0119 uspokoi\u0142o. Chcia\u0142bym to prze\u017cywa\u0107 wielokrotnie. Naprawd\u0119 niepospolite uczucie.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n ,,\u015awi\u0119ta G\u00f3ra s\u0142u\u017cy nam wszystkim, daje rado\u015b\u0107 pozbawionym rado\u015bci, nadzieje w\u0105tpi\u0105cym, wzmacnia wiar\u0119 ludzi ma\u0142ej wiary, umacnia na dobrej drodze, nawraca b\u0142\u0105dz\u0105cych. Od trzech stuleci jest widocznym znakiem trwania warto\u015bci duchowych.<\/em><\/p>\n\n\n\n Od wiek\u00f3w Grabarka trwa jako miejsce \u015bwi\u0119te, symbol wdzi\u0119czno\u015bci i nie\u015bmiertelno\u015bci. Miejsce, kt\u00f3re sk\u0142ania do refleksji nad samym sob\u0105, podj\u0119cia wysi\u0142ku niesienia \u017cyciowego krzy\u017ca i duchowej przemiany. Tutaj cz\u0142owiek pragnie sta\u0107 si\u0119 lepszy. Odczuwa Bo\u017c\u0105 opiek\u0119, \u0142ask\u0119 i mi\u0142osierdzie. Z dala od szumu i zgie\u0142ku, w ciszy wielowiekowych sosen, po\u015br\u00f3d lasu krzy\u017cy<\/em>\u201d – Ihumenia monasteru Hermiona<\/p>\n\n\n\n ,,Czym jest to niewielkie wzniesienie na Podlasiu? Sanktuarium Boga \u017cywego? Na pewno tak. Wizyt\u00f3wk\u0105 prawos\u0142awia na ziemi polskiej? Bezsprzecznie. Jest jednak czym\u015b du\u017co wa\u017cniejszym. Grabarka to nasze duchowe serce. T\u0142oczy w nasze \u017cy\u0142y krew nieustannej modlitwy swych mniszek. Grabarka to obraz prawdziwego \u017cycia po\u015br\u00f3d otaczaj\u0105cego nas morza pokus. Grabarka to cud zmartwychwstania i przemienienia. Duchowo martwi powracamy tu do \u017cycia. Pogr\u0105\u017ceni w egoizmie i konsumpcjonizmie dostrzegamy tu, \u017ce \u017cycie ma zupe\u0142nie inn\u0105 warto\u015b\u0107 i cel, ni\u017c nam si\u0119 wydaje. Przychodzimy tu, by zobaczy\u0107 pi\u0119kne ikony napisane wprawn\u0105 r\u0119k\u0105 dawnych i wsp\u00f3\u0142czesnych ikonopis\u00f3w, pos\u0142ucha\u0107 harmonijnego \u015bpiewu utalentowanych ch\u00f3rzyst\u00f3w, a dostrzegamy oblicze samego Boga i s\u0142yszymy jego wezwanie do pokuty. Przychodzimy, by ujrze\u0107 inny styl \u017cycia, a spotykamy si\u0119 z jedynym, prawdziwym \u017cyciem. Idziemy, by tylko popatrze\u0107, a dane jest nam prze\u017cy\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n Kto szuka spotkania z kultur\u0105 prawos\u0142awia na naszej ziemi, niechaj spieszy na Grabark\u0119\u201d<\/em> – Prawos\u0142awny metropolita Warszawski i ca\u0142ej Polski \u2013 Sawa<\/p>\n\n\n\n I na koniec kilka s\u0142\u00f3w Si\u00f3str zwi\u0105zanych z tym miejscem, codziennym Ich \u017cyciem: ,, Znak Krzy\u017ca, to przejaw mocy Bo\u017cej, symbol zbawienia. Krzy\u017c ma osiem ko\u0144c\u00f3w – form\u0119 koresponduj\u0105c\u0105 z najstarsz\u0105 tradycj\u0105 uwa\u017can\u0105 za najbardziej autentyczn\u0105. Stawiane przez pielgrzym\u00f3w krzy\u017ce s\u0105 wyrazem modlitwy, podzi\u0119kowania Bogu za wszelkie otrzymane dary oraz pro\u015bb\u0105 o b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo na dalsze \u017cycie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Kopia cudownej Iwerskiej Ikony Matki Bo\u017cej to dar i b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo \u015awi\u0119tej G\u00f3ry Atos dla Cerkwi prawos\u0142awnej w Polsce. Matka Bo\u017ca Portaitissa, Wratarnica \u2013 strzeg\u0105ca wr\u00f3t monasteru \u2013 jest otwartymi wrotami dla tych, kt\u00f3rzy przynosz\u0105 do niej sw\u00f3j b\u00f3l, w pe\u0142ni si\u0119 jej powierzaj\u0105 i otrzymuj\u0105 pocieszenie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Na tej ziemi jeste\u015bmy tylko pielgrzymami. Nie tutaj znajduje si\u0119 cel naszej w\u0119dr\u00f3wki. Wszystko, co ziemskie, przeminie. Zar\u00f3wno to, co dobre, co sprawia przyjemno\u015b\u0107, daje zadowolenie, przynosi satysfakcj\u0119, jak i to, co z\u0142e, niemi\u0142e, trudne i gorzkie.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n <\/p>\n\n\n\n ,,Przyjdzie czas, kiedy nie tylko wierz\u0105cy, ale nawet niewierz\u0105cy zrozumiej\u0105, \u017ce je\u017celi nie ma wiary, to \u015bwiat nie mo\u017ce przetrwa\u0107.\u201d<\/em> \u2013 \u015awi\u0119ty Starzec Paisjusz Hagioryta<\/p>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n<\/a><\/figure><\/div>\n\n\n<\/a><\/figure>\n\n\n\n<\/a><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n